TALENTTHURSDAY: SAMANTHA MARTINEZ GION

Zoekveld

TALENTTHURSDAY: SAMANTHA MARTINEZ GION

Iedere eerste donderdag van de maand is het TalentThursday. Een nieuw initiatief om Nederlands rugby talent meer onder de aandacht te brengen. Deze maand is Oranje Dames XV speelster Samantha Martinez Gion in de pen geklommen en heeft haar rugby verhaal voor jullie op papier gezet.

Keen for a bit of Baa-Baa action?

Ik ben Samantha Martinez Gion, maar bij de meeste van de rugby beter bekend als Ronnie. Vijf jaar terug stapte ik voor het eerst bij AAC het rugbyveld op. Rugby zit totaal niet in mijn familie, die wel erg sportief aangelegd is. Mijn vader was voetballer bij Ajax, mijn moeder deed fanatiek aan handbal. Ook heb ik een jonger broertje die momenteel prof volleybal speelt in Toulouse.

Zelf heb ik mijn hele jeugd aan judo gedaan. Vanaf mijn 12e bij Kenamju in Haarlem, daarna ook bij het Nederlands team. Toen ik 21 was, had ik totaal geen plezier meer in mijn sport en heb ik 3 jaartjes aan voetbal gedaan. Dat werd niks. Ik miste het harde trainen, maar daarnaast ook het fysieke contact.

Rugby. Daar had ik wel eens van gehoord. Vanaf de eerste training bij AAC was ik verkocht! Eindelijk weer fysiek contact en helemaal kapot gaan. Het mooiste van de rugbysport vind ik misschien nog wel de cultuur. Het woord kantine zou ook zeker niet thuishoren in de sport. Clubhuis, dat zegt het al. Huis. En zo voelde het ook.

Door mijn judo verleden kom ik al snel goed weg op het veld. Het tackelen en fearless het contact ingaan zorgde er voor dat ik al snel met AAC 1 (het 2e clusterde toen met Haarlem) mee mocht spelen. Het passen heb ik veel thuis geoefend, dat was hard nodig.
Na landskampioen te zijn geworden met AAC wilde ik in het buitenland kijken of ik nog meer in huis had. Ook mijn vriendin Tessa Wijmans wilde graag naar het buitenland om te rugbyen.

Via contacten kwamen we al snel bij de Saracens in Londen terecht. Ik dacht zelf: “mooi ze hebben een 2e, en trainen altijd met het 1e en 2e samen dus beter ga ik hier zeker worden”. Helaas is het voor dames nog niet zo goed geregeld als bij de heren en moesten wij zelf, zonder enige hulp, opzoek naar een slaapplaats daar. Uiteindelijk konden we een appartement vinden en gelukkig hadden wij al wat spaargeld voor dit avontuur. Eenmaal daar, was er een sponsor van de dames die mij aan werk hielp.

Zo’n avontuur is iedereen aan te raden! Het is een behoorlijke drempel om te gaan… Maar als je er eenmaal bent, kunnen ze echt wel een hoop doen voor je.

Zo’n avontuur is iedereen aan te raden!

Tijdens pre-season mocht ik met het eerste mee, een oefenwedstijd spelen in Frankrijk. Wat een  drama, het spel gaat zo snel! Rucks van gemiddeld 2 seconden en ik had geen idee waar ik moest staan, dit gevoel hield ik de eerste 3 maanden. Scrummen, daar werd ik wel snel goed in. Een fantastische scrum coach en voor elke veldtraining een uur alleen daar aan werken, wierp z’n vruchten snel af.

Langzaam raakte ik gewend aan het snelle spel, en kon ik oprecht gaan genieten van het spelletje. Ik werd dan ook vaste speelster in het eerste, met als kers op de taart een basisplek tijdens de finale! Dat was fantastisch. Bij het stadion aan komen rijden in de bus, waar dan al een hele rij fans op je staat te wachten! Onwerkelijk, zoiets had ik alleen op tv gezien. Ik heb genoten vanaf het begin tot het einde, waar wij verdient die beker omhoog konden houden.



In deze periode werd ik ook uitgenodigd om met de Oranje Dames XV mee te spelen. Wat een eer. Ik denk dat er een hoop meiden die vanaf jongs af aan al bij oranje zitten niet beseffen wat een eer het is om voor je land uit te mogen komen. Ik kan je vertellen, ik besef dat dondersgoed. De eerste keer het volkslied, tranen over mijn wangen! En nog steeds elke keer weer. Ik denk dat wij met het team, waar we afgelopen maart het EK mee speelden, een hoop gaan bereiken. Een fantastisch jong team met veel nieuwe caps. De structuur wordt ons aangeboden, de wil is er, dus er beloven mooie dingen te gaan gebeuren!

De eerste keer het volkslied, tranen over mijn wangen!

Een aantal weken terug nam opeens een kennis van het Saracens avontuur contact met mij op. Een bekende in de dames rugby wereld. Het bericht was kort: Keen for a bit of Baa-Baa action?

De Babarians
Het ultieme om te halen als XV speler in mijn ogen. De Barbarian Football Club, beter bekend als de Barbarians, bijgenaamd Baa-Baas, is een rugbyteam voor genodigden uit de Britse Rugby Union.

Voor de rugbyers onder ons die nog niet zo bekend zijn in het rugby wereldje over de grens:
De Barbarians spelen in de traditionele zwart-wit gestreepte tenues, terwijl de spelers hun eigen clubsokken dragen.

Ook spelers uit andere landen kunnen uitgenodigd worden. Zo speelden ooit eerder de Nederlanders George de Vries van AAC en Yves Kummer van de Leidse rugbyclub DIOK mee met de Baa-Baas. Op 11 november 2009 had de rugbyer Jean-Pierre (Tim) Schumacher van Rugbyclub DIOK uit Leiden als derde Nederlander de eer om voor de Barbarians uit te komen.
En op 29 mei 2011 speelde Tim Visser met de Barbarians tegen Engeland. Tijdens die wedstrijd, die door de Barbarians werd gewonnen, nam hij bovendien twee try's voor zijn rekening.

Dit zijn alleen maar heren namen, daar ben ik mij heel bewust van. De eerste Nederlandse vrouw zijn die voor de Babarians uit mag komen, wat een fantastische eer. Dit geeft ook aan dat het rugby in Nederland in de lift zit! 27 april spelen we tegen USA. En 2 juni, in Twickenham, spelen we tegen de Red Roses, het Engelse Nationale Dames XV team! Dit is de voorwedstrijd voor de Heren wedstrijd van de Babarians.

De eerste Nederlandse vrouw zijn die voor de Babarians uit mag komen, is een fantastische eer.

Dit valt tegelijk met de Amsterdam 7’s. Ben je niet zo’n sevens fan en wil je een fantastische rugby dag in Twickenham? Neem dan de Nederlandse vlag mee en kom kijken!