"Life's a beach"

Zoekveld

"Life's a beach"

Onze langgerekte ellipsvormige bal houdt de gemoederen bezig. Of het nu gaat over League of Union, American of Australian Football, Tens, Touch of Sevens; het speelei staat gelijk aan vertier. Maar één zonovergoten variant blijft ironisch genoeg nog teveel in de schaduw in het Nederlandse rugbylandschap: Beach Rugby 5s. Ten onrechte, naar mijn mening. Lees mee in het dagboek van een Nederlandse beach rugbyer.

Dinsdag 8 mei, training
Lief dagboek… Na een seizoen lang buffelen in de Eerste klasse van de Nederlandse rugbycompetitie, is dan eindelijk het moment daar… De met modder besmeurde noppenschoenen mogen aan de waslijn te drogen worden gehangen (wachtend op een nieuw seizoen), en het mulle zand mag ein-de-lijk betreden worden..! De eerste beach training van het jaar is een feit.

Beach training? Ja. In Noord-Nederland is tien jaar geleden een vriendenteam ontstaan rondom het fantastische strandspel. Spelers met roots in clubs uit Friesland, Groningen en Drenthe kunnen worden uitgenodigd voor dit illustere gezelschap. Zij bewegen zich voort onder de naam ‘RandUba 2’. En ik mag er onderdeel van zijn.

Vanavond komen de ‘RandUba Rangers’ uit heel Noord-Nederland gereden naar de prachtige zandverstuiving bij Appelscha. Hier, tussen de naaldbomen en heide, dartelen twaalf heren als koeien die na een lange winter weer uit de stal mogen over de weide. Of nou ja, weide… En dártelen… Het ziet er nog wat moeizaam en traag uit zo op de eerste training. Het losse zand is weer even wennen…

Beach Fives.
Want hoe gaat het spelletje ookalweer? Je speelt twee keer vijf minuten, op een veld van 25 meter breed en vijf tegen vijf. Uiteraard mag je ook hier alleen naar achteren passen. Maar een knock-on is hier een turnover ball. Als je uit loopt/wordt getackeld, is dat ook een turnover ball. En nu het tricky gedeelte: als je in contact de bal niet weg krijgt binnen 2 seconden, is dat óók een turn-over ball. De bal moet dus levend worden gehouden wil je wat kunnen. Het liefst met Sonny Bill Williams-achtige offloads. Terwijl je in de lucht hangt dankzij een daverende tackle die je niet kon ontwijken vanwege het mulle zand.

Donderdag 24 mei, training.
Inmiddels zijn we 8 trainingen verder. Op deze laatste training glijdt de bal no. 4 al een stuk soepeler door de handen. De beach vibes komen langzaam terug. Doordat het spel relatief veel doodspelmomenten kent, loont het om enkele moves te hebben van waaruit gestart kan worden. Nu, op deze laatste training, blijkt hoe effectief deze moves zijn. De Rangers snijden door de verdediging; en na het contact volgt steevast een offload wanneer de break niet lukt. Balletjes bovenlangs, achterlangs, en no-look passes over de blindside: beach 5s is sexy.

Zondag 27 mei, finale North Sea Beach
De finaledag op North Sea Beach Rugby. We hebben de eerste dag één wedstrijd verloren in de poulefase. De wedstrijd tegen de regerend EBRA-kampioen, het Franse beach rugby team Les Minots, verloren we met 5-2 verloren. Geen schande. Deze watervlugge, kleine Fransmannetjes, stuiven over het zand, en hebben side-steps op het zware strand waar Rosko Specman zelfs nog een puntje aan kan zuigen… Tegen de huidige no. 2 van Europa, OBR Marseille, spelen we in de halve finale een nagelbijter van een wedstrijd. Na een helft staan we stabiel 5-2 voor. Dan ineens, binnen twee minuten, staat het weer 5-5. Spanning alom. Toch weten wij Noorderlingen de Fransozen eronder te houden. 7-5. Eindsignaal. Winnaarsvreugde!

Dan de finale. Het gevreesde moment is daar: weer staat Les Minots op het programma. Het team selecteert de rapste spelers uit de regio Zuid-Frankrijk en Catalonië, en stelt zo een team van geboren beach spelers samen. Wij grote, logge Nederlanders, hebben niet dezelfde souplesse (niet voor niets een Frans woord(!) ). Desalniettemin hebben wij ook onze krachten. In een prachtige pot voor de neutrale toeschouwer weten wij tries te scoren door hard te hitten, en op het juiste moment te offloaden. De Franse tries komen allemaal voort uit vliegensvlugge sidesteps, en goedgetimede passes. Eindstand? 4-3. En gekroond worden tot eerste officiële Nederlands Kampioen Beach 5s Rugby. Wat een kick!

Zondag 17 juni, finale Ameland Beach Rugby Festival
Veel Nederlandse rugbyers komen voor het eerst in aanraking met beach rugby op het prachtige Ameland. Dit gigantische toernooi staat bekend om haar fabelachtige combinatie van gezelligheid en strandrugby. Hier wordt een vorm van Sevens gespeeld, op het zware Amelander strand. RandUba begon ook hier haar rugbyreis, en is traditiegetrouw aanwezig op het noordelijkste rugbytoernooi van Nederland.

Na drie jaar op rij de ongeslagen kampioen te zijn geworden van dit beach rugby spektakel, staat dit jaar Cas tegenover de Rangers in de finale. Lief dagboek, graag zou ik schrijven dat wij korte metten maakten met deze kolossen. Maar niets is minder waar. Te makkelijk dachten wij over de rucks, en mauls en scrums. ‘Dat kennen we nog wel van het reguliere seizoen!’ Aan alle kanten worden we fysiek overklast door de Castricumse machines. De snelle 5s-manier van spelen komt slecht uit de verf wanneer je continu de vernieling in wordt geveegd door een afgetrainde beer. Een roemloze nederlaag valt RandUba 2 ten deel. Cas wint daarentegen glorieus!

Zondag 1 juli, plek 5-6 Figueira da Foz Beach Rugby
Daar staan we al weer. Ditmaal niet op het hoogste podium. Op het grootste beach toernooi van Portugal doen veel goede teams mee. Voor plek 5-6 mogen we strijden, na in de kwartfinales tegen Les Minots geloot te hebben (en roemloos met 10-1 te verliezen). Tegen Academíca, de Portugese rugbyacademie, wordt een fantastische wedstrijd gespeeld. Twee spelers van Academíca speelden enkele weken geleden nog met het Portugese 7s team op de Shanghai 7s tegen Nieuw-Zeeland. En wij staan als Noordelijke boeren op het mulle zand tegenover deze spelers. We staan continu 1 try voor. 1-1. 2-1 voor ons. 2-2. Ga zo maar door. Dit gaat door tot de 6-6. In de laatste actie van de wedstrijd is het Portugal met de bal, en Portugal met de laatste eer. 6-7. Wederom een verlies, maar wederom die voldoening.

En dat is het beach rugby. Verlies voelt nooit onterecht. In het mulle zand blijft er niet veel over om je achter te verschuilen. Je hebt je maatjes naast je, en die kleine rugbybal. En het strand om je heen. Zonnetje op je kruin. Meer niet. En als je dan zo om je heen kijkt, dan besef je je weer even… ‘Life’s a beach.’

Was getekend,

Sietse Manning